Majhe vichar

माझ नाव रविंद्र सोनसुरकर आहे । मी हर्बर्टपूर  ला आलो आहे । मी इथ रोज सकाळी सहा वाजता उठतो । मी आणि सचिन सर वॉकिंग ला जातो । नंतर आम्ही जॉगिंग करतो । त्याच्या नंतर आम्ही ध्यान करायला बसतो । गेल्या दहा दिवसांपासून मी इथ आहे । आणि मी खूप काही  शिकलो माझ्या मना मध्ये जी भीती होती ती सगळी निघून गेली । अटकून बोलणे हे काही गुन्हा नाही आहे । नाहीही घाबरण्याचे काही कारण आहे । मी जसा आहे खूप आनंदात आहे । इथ बाजूला एक हॉस्पिटल आहे तिथ मी रोज जातो आणि लोकांची गप्पा मारतो । त्यांना मी विचारतो तुमच्या समोर कोण अटकत बोलत असेल, तेव्हा तुमच्या मना मध्ये कसले विचार येतात । ते सांगतात असा काही नाही हेच्या मध्ये हसण्या सारख काही कारण नाही आहे । हे पण एक ईश्वराची देन आहे त्याला स्वीकारावा आणि काही संकोच मना मध्ये न आणून बिना घाबरता मांडावा । सरांची एक इथ क्लास आहे । सर इथ संगणक शिकवतात तिथ मला सर घेऊन जातात पण त्या क्लास मध्ये एक मुलगा आणि बाकी सगळे पोरी आहेत । तिथ मला सर माझ्या बद्दल सांगायला बोलतात । पण मला आदि चे दोन तीन दिवस मी घाबरून बोलत होतो । पण आता तर न घाबरता बिंदास बोलतो । सर सांगतात एकदा हि भीती गेली तर तू न अटक्ता बोलशील । आज पासून माझे टास्क  इंटरविव आहे । आज मी इंटर्वीव ला चाललो आहे ।